Σαν παραμύθι (συνέχεια... Νο 1)

Έτσι κι έγινε... με πήγε εκεί που την έκρυβε, τσέκαρε αν κοιμάται κανείς στο σπίτι, και πάτησε το κουμπί της μίζας.Το μπάσσο στον ήχο της είναι φανταστικό και το συγκρίνω μονάχα με μηχανές που δεν υπάρχουν πια. Αν κάνεις σωστή επιλογή after market εξάτμισης, η μελωδία που παίζει αυτή η ασπροκόκκινη μηχανή του χρόνου, είναι από μόνη της ένας λόγος ώστε να είστε μαζί.
Θαυμάσιο Ιαπωνικό κελάηδισμα που σαν είναι καινούργιο και καλοκουρδισμένο, σε κάνει να πιστεύεις πως τα έχασαν πια στο νησί εκείνο. Δεν έβαλαν κινητά μέρη στο μοτέρ, δεν ανοίγουν βαλβίδες και δεν τρέχουν έμβολα στο είναι της. Η λειτουργία λοιπόν ενός εργοστασίου παραγωγής ίππων 1300 κυβικών με τόσο αρμονικό τρόπο, σου δείχνει από την αρχή ότι οι βάσεις για μια σχέση τύπου ''σε παντρεύτηκα ΡΙΜΑΔΑ'' είναι εκεί , φυσικά παράλληλα με την γνωστή ποιότητα και τα αυστηρά ιαπωνικά στάνταρτ στην κατασκευή δικύκλων.
Τσεκάροντας τα χιλιόμετρα, βρίσκω 8 χιλιάδες στο κοντέρ της ενώ παράλληλα τα μπιμπίκια της καινουργίλας από τα εργοστασιακά λάστιχα έδειχναν ότι το CB αυτό ''δεν τα έβρισκε καλά'' με το πρώτο αφεντικό του, κι έτσι μαζί του λίγο έπαιξε .
Την ζητάω μια βόλτα και γνωρίζω ένα υπέροχο συναίσθημα ποιότητας κύλισης, αντάξιο του ονόματος και του λαϊκού θρύλου της σειράς αυτής. Τα cb είναι ακόμα εδώ, έλεγα... και συνεχίζουν να κρατούν μία από τις πρώτες θέσεις σαν ψάξει κανείς να βρει τα περισσότερο αγαπητά δίκυκλα στον πλανήτη μας.
Φιλοξένησαν στην σέλα τους από αναβάτες παγκοσμίου κλάσης στις αγωνιστικές εκδόσεις του στο παρελθόν, ως και ερωτοχτυπημένα ζευγαράκια που έφευγαν ταξίδι με λιγοστά χρήματα ξέροντας καλά ότι η μηχανή τουλάχιστον δεν θα σταματούσε να δουλεύει.
Η αξιοπιστία είναι στο χαρακτήρα της και δεν χρειάζεται να το αποδείξει στο σήμερα, η HONDA γνωρίζει καλά τη συνταγή για ένα πετυχημένο ακριβό μηχάνημα σαν κι αυτό, κι έτσι όσο ακόμα βγαίνουν CB, αρκετοί από εμάς μπορούν να γελάνε χωρίς λόγο τις νύχτες.

Ανοίγω μονάχα μια ''δευτέρα'' όχι τέρμα, έτσι ώστε να δω ότι μπορεί να χορέψει, και πως το κράτησαν αυτό το χαρακτηριστικό, δηλαδή την ευκολία που το συγκεκριμένο μοντέλο διπλώνει σε μπάντες όταν του πεις εσύ, ενώ δεν χρειάζονται συνεχώς οι στροφές του μοτέρ να είναι στα κόκκινα για να φας λίγο από το πίσω ελαστικό. Τα λάστιχα που είχε η μοτοσυκλέτα από την κούτα της είναι μέτρια κι έτσι ένα ζευγάρι καλά σπορτ από δαύτα, είναι απαραίτητα. Έτσι έχεις περισσότερες πιθανότητες να τα βρεις τελικά με το τέρας, που κρατούσε πολλά μυστικά, μα στην πρώτη μας βόλτα έδειξε πως αν το σέβεσαι, δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να το φοβάσαι.
Στα ελαστικά πρέπει να προσέξεις πολύ, ο δείκτης βάρους να ταιριάζει με εκείνη, αλλιώς μπορεί να γίνει επικίνδυνη και δεν θα φταίει η μοτοσυκλέτα -που είναι ευτραφής- αν παραμορφώσει το λάστιχο που κατασκευάστηκε για ντελικάτα ελαφρά hyper sport μοτος.
Από την άλλη έτσι ήταν πάντα τα τέρατα... μεγάλα και βαριά, και τους καιρούς που ζούσαν στ΄αλήθεια, αναγκαζόσουν να παλέψεις πολύ σαν ήθελες ο κύριος ο δικός τους να γίνεις. 
Στο πρώτο μποτιλιάρισμα σε κίνηση μαζί της, αρχίζω τις μανούβρες. Καταλαβαίνεις αμέσως πως είναι σχεδιασμένη να κρύβει τα παραπάνω κιλά, καλοζυγισμένο μοντέλο με το κέντρο βάρους χαμηλά. Δύναμη για να κάνεις τα καφριλίκια σου αρκετή, και διαθέσιμη από τις χαμηλές στροφές. Η πρόσφυση λόγω περισσεύματος ροπής στον πίσω τροχό της, χάνεται πανεύκολα αν γίνεις νευρικός με το γκριπ του γκαζιού.
Οι αναρτήσεις του σε αυτό το ολιγόλεπτο πρώτο φλερτ μας, φαίνονται κάπως σκληρές σε αίσθηση, σίγουρα πολύ παραπάνω σπορτ από όσο φανταζόμουν πριν έρθω σε επαφή. Παραδέχομαι όμως ότι αργότερα, σαν άρχισαν τα ταξίδια τα γρήγορα, μόλις γνωριστήκαμε και ζητήσαμε λίγο παραπάνω αδρεναλίνη, η μοτοσυκλέτα ανταποκρινόταν άψογα κι έμπαινε με χαρά στο τριπάκι ''χώστα μωρή άρρωστη''. Αίσθηση μου έκαναν και τα καντράν της που είναι μεν ρετρό αλλά έχουν ενδείξεις του σήμερα. Το μικρό τεστ πριν την αγορά τελειώνει και την επιστρέφω στο γκαράζ της. Γυρίζω σπίτι, το σκέφτομαι για 2-3 μέρες κι έπειτα ξαναεμφανίζομαι αποφασισμένος και την αγοράζω. Αυτό ήταν... κάτι σαν το πρώτο σου παιδί ένα πράγμα... από την στιγμή που θα εμφανιστεί στη ζωή σου, τίποτε δεν μπορεί να είναι όπως παλιά.

Κάπως έτσι το προσωπικό παραμύθι με τον άγριο μυθικό γίγαντα στην αυλή μου ξεκινά.

Σαν παραμύθι.

Εισαγωγή:


Κάρυστος 2011.
Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που τα αισθήματά τους και προ πάντων το μυαλό τους έχει μείνει κάπου στα ΄80s. Επειδή το θέλουν, επειδή οι δυνατότερες αναμνήσεις τους είναι γραμμένες σε χαρτί... και με μολύβι. Έναν τέτοιο άνθρωπο μου έστειλε η μοίρα να γνωρίσω μέσα από το διαδίκτυο.
Πέρασαν κοντά 3 χρόνια από την πρώτη φορά που διάβασα κείμενό του, και κάτι μου έλεγε πως η γραφή εφευρέθηκε από κάτι τέτοιους, για κάτι τέτοιους.
Γλάρο τον φωνάζουν οι διαδικτυακοί φίλοι του, Σταμάτη κάποιοι άλλοι.
Όλη του η ζωή, είναι στρόφαλοι, βαλβίδες και διάκενα, καρμπιρατέρ, και φυσικά τα απαραίτητα εργαλεία, για να μπορεί να την φτιάχνει στα μέτρα του και όπως την θέλει.
Πάμε όμως να διαβάσουμε ένα από τα πολλά παραμύθια που έχει γράψει, και που είναι όλα για ΄΄μεγάλα παιδιά΄΄.

Εισαγωγή παραμυθιού:
Πέρασαν σχεδόν 2 χρόνια μαζί του .
Πως να βιώνει ένας κλασσικός 250αρης αναβάτης? Ένα πουπουλένιο λεπίδι οδηγός βρε παιδί? Από τα δικά μου χέρια , και ψυχή και νου, ένα κλασσικό μοίρασμα γλάρου, μια φευγαλέα ματιά στα μαύρα κατάστιχα του ημερολογίου ενός τύπου, από αυτούς που φοράνε μαύρα, μα αγωνίζονται λυσσασμένα και κρατάνε τα μέσα τους και τα μπέσα τους άσπρα .


Η ζωή με ένα 13 , δεν είναι τυχερή ούτε άτυχη . Δίνεις και παίρνεις .
Έχεις στα κλειδιά τα αφημένα πάνω στο τραπέζι πολύ χαρά  μαζεμένη, και σαν τα πάρεις και κατέβεις εκεί που κοιμάται το τέρας ... ξέρεις... ξέρεις καλά πως θα παλέψεις πάλι , μα στο τέλος σαν γυρίσεις πίσω , δεν υπάρχει καμιά διαγαλαξιακή δύναμη, κανένας πανάρχαιος τερατώδης δαίμονας που να μπορεί να σου σβήσει το χαμόγελο από τα χείλη.
Ένας από τους κύριους λόγους της αγοράς μιας τέτοιας , είναι ότι παίρνεις στο ίδιο πακέτο και τα παραμύθια που χάζευες μικρό παιδί, το κάνεις δικό σου τραβώντας το προσωπικό σου κουπί ρε αδερφέ, δεν λέω. Χρεώνεσαι, τρέχεις, δουλεύεις να πληρώσεις τα σίδερα από την Ιαπωνία που τόσο τα ήθελες... μα παραδέχομαι …με όλα τα γυμνά ‘ρετρό ‘ μοτό... με αυτούς τους ευγενείς δεινόσαυρους των ημερών μας... ξανανιώθεις σκιρτήματα εφήβου, έρχονται πίσω πολλοί από τους αγαπημένους σου ήρωες . Όχι μόνο οι γνωστοί πρωταθλητές του τότε, μα και οι άλλοι που μεγαλύτεροι σε πρόσεχαν μέσα στα ουφάδικα . Ήταν οι γνωστοί μηχανόβιοι της όποιας γειτονιάς ήσουν μέρος της . Είναι τα ίδια χαμογελαστά πρόσωπα , οι πρώτες σου βόλτες στο πίσω μέρος μιας μηχανής που δεν είχε καν σέλα..
Είναι ένα συνονθύλευμα 70’s και 80’s μαζί με πολύ ρομάντζο ενώ ευτυχώς η σημερινή τεχνολογία σε απαλλάσσει από τα κακώς κείμενα που εμφάνιζαν στον χαρακτήρα τους τα ίδια, τις πρώτες χρονιές της εμφάνισής τους .
Έτσι λοιπόν σαν διψασμένος τυχερός απόγονος, όλων εκείνων που οδήγησαν πριν από εμάς , για εμάς, και σιγά σιγά ραφινάρισαν το θρυλικό Honda cb, πίνω το γλυκό κρασί του απόλυτου περισσεύματος σε ροπή, ρουφώ τα γκάζια από τις χαμηλές και διπλώνω γλυκά σχεδόν με όλες τις ταχύτητες του σασμάν μου .
Δύο όμορφα χρόνια, σαν να ήταν γνωστά και αγαπημένα από πάντα, 28 μήνες παρέα με μοτοσυκλέτα που έχει μορφή τόσο κοντινή στον ορισμό της λέξης, που γίνεται και γιαγιά στο Νεπάλ να αναγνωρίσει τι σκατά είναι αυτό που περνάει και χάνεται μπρος της.

Έτσι ξεκινώντας να γράψω, ότι χαλάλι όλα τα σκυψίματα και το αγωνιώδες κρύψιμο πίσω από τα στρογγυλά της όργανα μετά τα 200 k/h .
Χαλάλι οι πόνοι στο σβέρκο μετά από ταξιδάκια. Χαλάλι όλα τα δύσκολα που παίρνεις μαζί σαν διαλέγεις το θεριό για 2τροχο.
Είναι εκείνο το συναίσθημα κύριοι...είναι εκείνη η εικόνα που δεν έχουν ακόμα βρεθεί λέξεις για να την πει κανείς, όταν τελικά παρθεί η απόφαση, πως απόψε τα τελειώσαμε όλα τα δήθεν και θα την βγούμε την βόλτα μας.
Αυτά τα ελάχιστα λεπτά που την κοιτάς να ζεσταίνεται στο διπλό της σταντ με το κλασσικό φαναράκι να ανάβει ζωντανά, η μυρωδιά από το σίδερο και τα σπλάχνα της που ζεσταίνονται.
ΑΥΤΟ αν είσαι από τα παιδιά που το παθαίνουν... είναι ανεκτίμητο κι εσύ τυχερός που στις δικές μας μέρες, έχεις την ευκαιρία να το γευτείς ξανά.


Πρώτη επαφή - Συμπεριφορά.
Την γνώρισα κατά τύχη... έτσι έγινε... στ΄αλήθεια. Έτρωγα τις μάντρες και τους εμπόρους καιρό.
Είχα αποφασίσει… ή καλύτερα έτσι νόμιζα... CBR 600 έκανα κέφι και ζαχάρωνα τότε... καινούργιο το ήθελα ... τα φράγκα μου κάθε μήνα ζύγιζα, στις τράπεζες ετοιμαζόμουν να αφεθώ, και το κρίμα,
το νούμερο το μεγάλο το τελικό να πάρω στις πλάτες μου. Με την δουλειά και τις οικονομίες ήμουν πια κοντά στο να τραβήξω ακόμα μια από το ράφι, να την κάνω δικιά μου, και βλέπουμε. Ας μη  ξεχνάμε... μοτοσυκλέτες είναι. 
Ακόμα κι αν έχεις διαβάσει ξεκάθαρα τα βιβλία της, ακόμα κι αν έχεις μάθει απ έξω τι γράφεται και λέγεται για δαύτη, κι είσαι σίγουρος πως σου ταίριαξε και πάει, η παράμετρος να την πας την πρώτη βόλτα κι έπειτα να βάλεις ''Πωλείται'' πάνω στα καινούργια πλαστικά, είναι ακόμα παρών.
Γιατί δόξα τον Θεό ακόμα και οι σημερινές, κρύβουν εκπλήξεις κι έχουν τον χαρακτήρα τους.
 
Είναι αλήθεια πως γνώριζα ότι με το 600 θα έπαιρνα ακριβώς αυτά που περίμενα .. υστερικές αλλαγές στα κόκκινα, κυνήγι με τις ταχύτητες, προπονήσεις και αρκετά μεγάλη δόση απόλαυσης, αφού γρήγορα θα το μάθαινα κι έτσι θα παίζαμε πια μαζί στο όριο μας. Μα εκείνος ο φίλος ο Γιάννης πριν... παρατρίχα καλύτερα... πριν μπω στο κλαμπ των τρελαμένων super sport, μου είπε
‘’ρε αγόρι μου, έχω μια Honda δικιά μου, και είναι κυρία με τα όλα της. Θες να την δεις πριν πάρεις τελικά την απόφασή σου? ‘’ 

Συνεχίζεται...