Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

Πόσοι κόσμοι!!

Πρωινές ώρες, και μόλις έχω τελειώσει κάτι δουλειές στο κέντρο της πόλης μου, έχω και κανά δυο ωρίτσες ελεύθερες να αφιερώσω στον εαυτό μου.
Φραπεδάκι φελιζολινάτο και νερό λοιπόν, και στο παγκάκι της Πλατείας Αριστοτέλους. Κάτω από την Εγνατία, για τους πολύ περίεργους. Όχι κάτω χαμηλά... όχι. Εκεί είναι για άλλους. Ή για άλλες ώρες.
Εγώ ήθελα να δω πολλούς κόσμους.  Χαμηλά στην Αριστοτέλους, βλέπεις ένα το πολύ δύο κι αυτοί σχεδόν ίδιοι και ίσοι μεταξύ τους. Ενώ επάνω...!!!

Συνταξιούχοι: Πολυπλοκότατος κόσμος.

 Παντρεμένος ή...? Μεγάλο-συνταξιούχος ή? Άτυχος? Επαγγελματίας?Θα το βρείτε αν αφιερώσετε 2 λεπτά επιπλέον, της ματιάς που θα του ρίχνατε. Αν έχει λυμένα τα νοίκια του, αν έχει δικό του σπίτι, αν χαροπαλεύει να τα ταιριάξει και να τα κολλήσει, όλα.

Παντρεμένος ή...Ο παντρεμένος ή για ψώνια θα πηγαίνει, ή αν έχει προλάβει να πάει νωρίτερα... θα γυρίζει. Ίδιο ύφος και στις δύο περιπτώσεις, απλά οι ώμοι πιο σκυφτοί στην δεύτερη. Από τις σακούλες είναι? Από την συνήθεια είναι? Το καλούπι είναι τέτοιο? Το τσιπάκι είναι τόσο βαρύ σ΄αυτή την κατηγορία?
Τι να πω... δεν ξέρω!
Ενώ ο ''ή''... αεράτος. Στο καφενείο θα πηγαίνει, και στο δρόμο θα πειράξει το μουστάκι του αν έχει, αν δεν έχει θα πειράξει καμιά καθαρίστρια, καμιά τουρίστρια ή στην τελική τον φίλο του. 
Θα λέει φωναχτά  ιστορίες για το πως έχασε το 5άρι στο Τζόκερ, για το σαφάρι που πήγε με γκρουπ στον Άγιο Ραφαήλ, για το κ0λ0πλακωτό που έχασε για ένα πούλι την παρτίδα, αλλά και για την χαλάρωση που ένοιωσε στα Ιαματικά λουτρά στο Πόζαρ.
Στην Αριδαία δηλαδή.

 Ο άτυχος.
Υπάρχει κι άλλο είδος συνταξιούχου βέβαια. Αυτός που ακόμη δουλεύει.
Αυτός που πουλάει ρομποτάκια, σκυλάκια που στέκονται στα δυο τους πόδια, σαλέπι, την ψυχή του στο διάβολο για μια χούφτα κέρματα... και θα ξεχάσει να του πει να τον ξανακάνει νέο.
Αυτός που είναι αναγκασμένος στα 70 του να παλεύει για το φαΐ και το τσιγαράκι του. Για το σήμερα.
Το αύριο δεν τον πολύ-νοιάζει. 
Γιατί μέχρι αύριο... ποιος ζει ποιος πεθαίνει? Είναι στα σχέδιά του, αλλά δεν το κατατάσσει στα πρωτεύοντα. Θα τακτοποιήσουμε πρώτα κάτι εκκρεμότητες που έχουμε, και βλέπουμε.

Επαγγελματίες συνταξιούχοι.Ένα άλλο είδος που παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον είναι οι Επαγγελματίες συνταξιούχοι.
Αυτοί δηλαδή που έκαναν μία δουλειά στη ζωή τους... μόνο και μόνο για να βγουν στη σύνταξη.
Σχεδιασμένα όλα στην εντέλεια. Τόσα θα φάμε, τόσα θα πιούμε και τόσα θα βάλουμε στην άκρη. Νόμος. Και μακάβριο.
Να βλέπω από τα 22 μου... πως μπορεί να είμαι στα 65 μου... 43 χρόνια μετά... δύο  22άρια ακόμη... μετά!!!
Άντε και να έβλεπα σου λέω εγώ. Και να ήμουν και μέσα στα πλάνα. Τώρα?

Τώρα , 43 χρόνια μετά, αυτός ο άνθρωπος μπορεί να έχει 3-4 ενοίκια να εισπράττει, να έχει κάνει από ένα σπίτι δώρο στις 3 κόρες του, από ένα αμαξάκι στους γαμπρούς, να έχει ένα-δυο λογαριασμούς σε ισόποσες τράπεζες και να βοηθάει και τα παιδιά.
Γι΄αυτόν το σκοπό κατασκευάστηκε. Γι΄αυτόν το σκοπό δούλεψε. 
Γι΄αυτόν το σκοπό, μπορεί να μην έζησε. Μ΄αυτόν το σκοπό, πάει στα ίδια σαφάρι και στα ίδια Ιαματικά με τον ''ή'' και έχει την ίδια όψη με τον ''άτυχο''.


Πρόβλημα.



Κάπου εδώ, θα αναγκαστούμε να διακόψουμε την ροή του προγράμματός μας, καθώς μετά από συνεννόηση με τον εκδότη μου, καταλήξαμε πως σας κούρασα.
Επίσης καταλήξαμε πως θα το βγάλουμε σε επεισόδια, γιατί η θεματολογία του συγκεκριμένου καφέ μπορεί να ξεπεράσει κάθε όριο.

Στο επόμενο τεύχος: Φοιτητές

Άντε... γεια.

Φθηνή κρουαζιέρα

Εγώ θα αποκαλούμε ως Χχ, και ο φίλος ως Ζ.

Χχ: - Πάμε ρε μια βόλτα να αδειάσει το κεφάλι μας?
Ζ: - Έχεις κάτι υπ΄όψιν σου?
Χχ: - Έχω. Πάρε ένα ζευγάρι παντόφλες για τη θάλασσα, ένα σορτσάκι κι ένα sleeping-bag.
Z: - Για που ρε?
Χχ: - Θα περάσω 09:00 από το σπίτι σου και θα τα πούμε.

Η αλήθεια είναι πως στο σπίτι του ήμουν κατά τις 10:00 αλλά ούτε αυτός γκρίνιαξε, ούτε κι εγώ.Ανέβηκα, ήπιαμε καφέ και κατεβήκαμε να ξεκινήσουμε. Για το ''που'', ούτε κουβέντα. Ωραία θα περάσουμε, σκέφτομαι. 
Στο πρώτο βενζινάδικο, φουλάρισμα και ερώτηση.

Χχ: - Πόσα λεφτά έχεις?
Ζ: - 80 ευρό και το ντεπόζιτο γεμάτο.
Χχ: - Και 110 εγώ... μια χαρά είμαστε. Πάμε? 
Χ: - Πάμε.

Και πήραμε τον δρόμο του βενζινάδικου. Αν ακολουθήσεις τον δρόμο του βενζινάδικου, σε βγάζει... όπου θελήσεις. Είναι μαγικός ο δρόμος του βενζινάδικου. Στο δεξί σου χέρι κρατάς το μαγικό ραβδί, και στο αριστερό τον χάρτη με το σημαδάκι του θησαυρού... το σημαδάκι, που θα επιλέξεις εσύ που θα το βάλεις. 
Επίσης το καλό σ΄αυτούς τους χάρτες, είναι η απουσία του μονοπατιού. Δεν σου λέει από που να πας. Άνοιξε το μυαλό σου και απ΄όπου θέλεις τράβα. Όπου θέλεις τράβα... τι άλλο θέλεις?
Εδώ που τα λέμε, αν είχε και κανένα 100ευρω κάθε φορά που τον άνοιγες... θα έκανε τρελές πωλήσεις.


Σαν Παλιό Σινεμά...
Έτσι κι εμείς βρεθήκαμε να πίνουμε νεράκι και να καπνίζουμε τσιγαράκι στην Νικήτη. ''Δεύτερο'' πόδι της Χαλκιδικής για τους αδαείς, ''μεσαίο'' για τους εντελώς Αγεωγράφητους. Το ερώτημα ''που είναι καλύτερα, στο πρώτο ή στο δεύτερο πόδι'' έχει απαντηθεί εδώ και πολύ καιρό.
'' Ανάμεσα στα πόδια είναι καλύτερα''.

Χχ: - Για φαΐ τι θα κάνουμε?
Ζ: - Αααα... εγώ δεν πεινάω ακόμη.
Χχ: - Κατάλαβα... 190 ευρώ θα τα πιούμε.
Ζ: - Έχουμε και τα τσιγάρα μας αγορασμένα...
Χχ: - Και τα ντεπόζιτα γεμάτα μιας και μ΄έφερες στη Νικήτη με 120-130... οπότε για που τραβάμε?

Η ερώτηση απαντήθηκε μετά από 50 περίπου λεπτά της ώρας απίστευτης διαδρομής. Κάθε 3 με 5 χιλιόμετρα μπορούσες να σταματάς και να φωτογραφίζεις μέχρι να σου τελειώσει η μπαταρία από την ψηφιακή. Επειδή κανένας μας όμως δεν είχε προβλέψει το θέμα της μπαταρίας, οι κόκκινοι συναγερμοί στην οθόνη και των δύο ψηφιακών μηχανών που είχαμε μαζί μας, άρχισαν να κάνουν αυτό για το οποίο κατασκευάστηκαν. Χαμηλή μπαταρία. Ένα ανόητο μικρό εικονίδιο που αναβόσβηνε, έκανε την πρώτη προσπάθεια να μου χαλάσει την βόλτα!!
Προλαβαίνω μία ακόμη.


Θα ΄θελες.




Σάρτη είχε δείξει το ραβδάκι. Βρήκαμε κι ένα φίλο του Ζ, που απ΄ότι κατάλαβα είχε κι αυτός μαζί του χάρτη, και περάσαμε μούρλια.
Δεν θα τρέχω να σε φτάσω ΖΩΗτσα... θα μ΄ακολουθάς. Δεν θα τρέχω, αλλά δεν θα σε αφήσω να με προσπεράσεις εύκολα.

Χχ: - Τι κάνουμε σήμερα?
Ζ: - Φορτώνουμε τα πράγματα, πίνουμε ένα φραπέ και ξεκινάμε.
 Λοιπόν αυτό το οδικό δίκτυο της Σιθωνίας είναι εντελώς μοτοσυκλετιστικό!!!! 
Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να έχει αφορμή για ένα κλικ της φωτογραφικής, και να λέει...

Χχ: - Στην μεθεπόμενη στροφή μωρέ... δεν πειράζει.

Ο Ζ δεν με άκουγε. Ήταν απορροφημένος με τα τοπία ντεμέκ, και πάλι με το 120 βαδίζαμε. Ο τίτλος της ιστοριούλας αυτής, από αυτό το γεγονός είναι αυτός που είναι.
Είχα πάει το ΄96 στην Τριστινίκα, και δίπλα από το κάμπινγκ όπου στήσαμε, λειτουργούσε ένα Beach-Bar με το όνομα Ethnic. Τότε, πουλούσε καλοκαιρινούς έρωτες, ηλιοβασιλέματα, καμιά αρπαχτή και αρκετά υποφερτή μουσική.

Χχ: - Να περάσουμε μια βόλτα να δούμε σε τι κατάσταση είναι?
Ζ: - Ναι ρεεε.

Φτάσαμε κατά της 11:30 και η δεύτερη δουλειά που κάνω είναι να βγάλω φωτογραφική.


Απάγκιο


 Μετά από 14 χρόνια ίδιο μαγαζί!! Τα ίδια πουλούσε ακόμη. Σε μικρότερες ποσότητες από ό,τι είδα, καθώς ''η πτώση του τουρισμού έχει αγγίξει το 40% και...''
Όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα το ίδιο μένουν.

Καλοκαιρινό Έρωτα δεν ήθελα... ηλιοβασίλεμα και να παρήγγελνα θα μου ερχότανε το απόγευμα... αρπαχτή δεν ήθελα γιατί έβραζε ο τόπος στους 39-40, έτσι παρήγγειλα μια μπυρίτσα, να ακούσω την μουσικούλα μου και να προσέξω λίγο περισσότερο το μαγαζί και τον κόσμο του. Ιδίως τον κόσμο του.



Κερνώ ηλιοβασίλεμα


Ναι ναι, εκεί μας βρήκε το ηλιοβασίλεμα και ευκαιρίας δοθείσης το ήπια. Μετά τις μπύρες σε γαληνεύει. Κι αυτό είναι κακό. Είναι κακό γιατί έχεις και τον γυρισμό, που όλο του δίνεις αναβολή αλλά αυτός το βιολί του. Παρών και ξανά Παρών και και και...
Τι τα θέλω εγώ τα κοκτέιλ...

Γυρίσαμε σπίτι κατά τις 02:30 ξημερώματα Δευτέρας. Λεφτά φυσικά δεν γυρίσαμε πίσω, άλλωστε πήγαμε για να αφήσουμε... προβλήματα, άγχη, στρες και λοιπές αηδίες που νομίζουμε πως μας κάνουν τη ζωή δύσκολη.

Το νόημα:
Με 110 ευρώ, βρήκα τρόπο να αδειάζω το κεφάλι μου από διάφορα. Βέβαια γυρνώντας σπίτι θα τα βρεις να σε περιμένουν στην πόρτα, αλλά τα αντιμετωπίζεις με κεφάλι άδειο. Χωράει τώρα.

Άντε... γεια.

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

Είμαι...

... εγώ εξάρτημα της μηχανής σας, κι ο γιος μου τ΄ανταλλακτικό...

Καλημέρα. Πάντα είχα πρόβλημα με το ''Συστηθείτε'' δι΄αλληλογραφίας ενώ ποτέ στο τετ-α-τετ. Κάνεις μια χειραψία, λες το ονοματάκι σου κι ένα ''χάρηκα'' και ο πάγος έχει πλέον ραγίσει. Τα υπόλοιπα είναι θέμα χρόνου. Ενώ τώρα?
Τώρα λοιπόοοον... μ΄αρέσουν οι βόλτες με μοτοσυκλέτα. Γρήγορες αργές, με παρέα ή μοναχικές δεν έχει σημασία. Την νύχτα αποφεύγω (όσο μπορώ) να οδηγώ. Είναι πλέον επικίνδυνα.
Την μοτοσυκλέτα μου την κινώ όλο το χρόνο. Δεν ξέρει τι είναι το γκαράζ αλλά ούτε και πυλωτή. Όλες μου οι μοτό με τον ίδιο τρόπο εκπαιδευμένες. Του πεζοδρομίου. Λουκέτα αλυσίδες συναγερμοί, αλλά στο πεζοδρόμιο. Κάτι σαν ''π0υτ@ν@ πεζοδρομίου'' αλλά ''με προστασία''... ''με νταβατζή''. Όχι από αυτές που βγαίνουν μόνες τους κι ό,τι κάτσει.
Κάθισα και σκέφτηκα πολλές φορές και ώρες, τι είναι αυτό που νοιώθει ο μοτοσυκλετιστής για την μοτοσυκλέτα του. Άλλοι λένε αγάπη... άλλοι λένε έρωτας... άλλοι λένε αδρεναλίνη... άλλοι ξύσιμο.
Όλα αυτά κι άλλα τόσα είναι παιδιά. Ότι μας έχουν πει, έχουμε ακούσει, έχουμε ζήσει, μας τα είπε πρώτος ξάδερφος που έκανε παρέα τον κολλητό του Κεραμιδά... ακόμα κι αυτά είναι.
Όπως και το γεγονός πως είναι επικίνδυνη. Πως σε προσέχουν λιγότερο έως καθόλου οι άλλοι οδηγοί. Δεν μασάμε όμως γιατί βρήκαμε τρόπο και το στολίσαμε όμορφα.
''Με τη μοτοσικλέτα μπορεί να σκοτωθείς είναι αλήθεια, αλλά δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να ζήσεις το χρόνο που σου έχει παραχωρηθεί …''.
Εεεεε!!!! Άντε γειάααα? 
Όπως ήταν φυσικό, άρεσε και στον μεγάλο μου γιο. Τα έχουμε πάει τα βολταρίκια μας. Είναι 15 χρονών και έχουμε περίπου ένα χρόνο που κάναμε την πρώτη μας ''μεγάλη'' βόλτα. Γύρω στα 300 χιλιόμετρα μόνιμου χαμόγελου. Και δικού του και δικού μου. Άψογος συναναβάτης. Είναι 1,70 και 74 κιλά και ήταν σαν να μη κουβαλούσα άνθρωπο. Μόνο η μοτοσυκλέτα καταλάβαινε την διαφορά. 
Το καμάρι μου το μεγάλο...
Έχω και ένα μικρότερο σε ηλικία καμάρι, αλλά γι΄αυτό θα μιλήσουμε άλλη φορά.


Κάπου με φίλους.




Εδώ είμαι... δεν τελείωσα.
Μ΄αρέσει να ακούω και μουσική. Όλη μέρα μπορώ να ακούω μουσική. Τζουγκρανάω και λίγη κιθάρα... αλλά δύσκολη ρε φίλε!!! Πω πωωωω... δεν μάθαινα καλύτερα τουμπερλέκι να κοπανάω όλη μέρα!! Τέλος πάντων.
Να βάλω καμία φωτογραφία ακόμη? Θα βάλω.




Νοεμβριανά




Εξωτερικό δεν έχω πάει καθόλου με την μηχανή και πάω να σκάσω. Όλο κάτι θα συμβεί (συνήθως ''λογιστικού'' περιεχομένου) και θα πάρει αναβολή.Την Ελλαδίτσα μας όμως μπορώ να πω πως την έχω γυρίσει καλούτσικα. Όχι ό,τι δρόμος υπάρχει, πως τον περπάτησα, αλλά την περπάτησα. 
Από Καλαμάτα μέχρι Φλώρινα, κι από Καρπενήσι μέχρι Ρίζια από ηπειρωτική Ελλάδα, και από νησιά μόνο Θάσο και Κρήτη.





Κάθε Τρίτη Μάστορα


Από τότε που καβάλησα μοτοσυκλέτα άρχισε να μ΄αρέσει και η φωτογραφία. Να βλέπω φωτογραφίες τραβηγμένες αλλιώς... διαφορετικά.
Πήγαμε το Σ/Κ που μας πέρασε με ένα φίλο στην Σιθωνία. Έβγαλε 3 φωτογραφίες από εκεί που καθότανε!! Σκαμπό θα ήταν, καναπές θα ήταν, καρέκλα θα ήταν από εκεί θα τράβαγε!! Ήμαρτον!!!!

Ethnic Όνομα και Πράμα


 Σας κούρασα? Μάλλον ναι έ? Θα χαρώ πολύ να τα λέμε συχνά πυκνά, αρκεί να έχουμε ''κάτι'' να λέμε. Έστω και μία προσωπική εμπειρία που για πολλούς μπορεί να μην πει τίποτα, για κάποιους μπορεί να πει πολλά. Άντε... γεια.